Mijn verhaal

Van kleine jongen tot wie ik nu ben

Als je mij vroeger vroeg wat ik later wilde worden, was mijn antwoord: boswachter. Niet omdat ik bomen wilde beheren, maar omdat ik me thuis voelde buiten. De natuur gaf me rust, ruimte en vrijheid. Zonder dat ik het toen wist, lag daar al een belangrijke rode draad voor mijn leven.

Na de HAVO wist ik vooral drie dingen: ik wilde werken met mensen, in de natuur en het liefst met zingeving. Met die kernwoorden begon ik aan de opleiding Sociaal Pedagogisch Hulpverlener.

De inhoud van de opleiding sprak mij aan. Ik kreeg meer inzicht in hoe mensen zich ontwikkelen en hoe je hen kunt begeleiden. De manier van leren paste op dat moment minder goed bij mij. Ik ontdekte dat ik niet leer door uren in een collegezaal te zitten, maar door te ervaren, te oefenen en te reflecteren.

Dat inzicht heeft mijn hele loopbaan beïnvloed. Leren door vallen en opstaan is voor mij geen falen, maar een natuurlijke manier om te groeien.

Leren door te doen

Via de buitensport kwam ik terecht in de wereld van klimmen, teambuilding en groepsbegeleiding. Ik werkte bij Mountain Network, gaf klimtrainingen en begeleidde later een outdoorprogramma op een zomerkamp in Amerika.

Daar ontdekte ik iets wat mij nog steeds fascineert: hoe vertrouwen ontstaat binnen een groep en hoeveel invloed een veilige omgeving heeft op gedrag.

Achteraf zie ik dat daar mijn interesse in groepsdynamiek is ontstaan. Niet de activiteit zelf stond voor mij centraal, maar wat er tussen mensen gebeurt.

De Politieacademie

Die nieuwsgierigheid naar mensen bracht mij vervolgens naar de Politieacademie.

Ik wilde mensen helpen en dienstbaar zijn. De politie bood mij de mogelijkheid om te leren hoe je in de meest uiteenlopende situaties iets voor een ander kunt betekenen.

De opleiding paste goed bij mij. Theorie en praktijk liepen voortdurend in elkaar over. Tijdens mijn stages maakte ik kennis met de rauwe kant van de samenleving. Ik leerde professioneel communiceren, de-escaleren en handelen onder spanning.

Tegelijkertijd leerde ik veel over mezelf.

Ik ontdekte dat ik rustig kan blijven wanneer anderen spanning ervaren. Dat ik situaties snel kan inschatten, de sfeer goed aanvoel en vaak preventief kan handelen voordat een situatie escaleert.

Uiteindelijk besloot ik bewust een andere richting te kiezen. Niet omdat het politiewerk mij niet lag, maar omdat ik voelde dat mijn kracht niet ligt in optreden, maar in begeleiden en verbinden. Ik wilde mijn empathie behouden. Dat was voor mij belangrijker dan het uniform.

De mens centraal

Na een periode in de horeca, retail en de fitnesswereld kwam ik terecht bij het Leger des Heils.

Daar vielen veel puzzelstukken op hun plek.

Ik werkte met jongeren en volwassenen binnen de maatschappelijke opvang, crisisopvang en beschermd wonen. Juist in die jaren ontdekte ik waar mijn grootste kwaliteiten liggen.

Niet in het oplossen van problemen voor mensen.

Maar in het creëren van omstandigheden waarin mensen zelf weer stappen kunnen zetten.

Ik volgde trainingen in herstelgericht werken, systemisch begeleiden, Non Violent Resistance (NVR), trainerschap en intervisie. Steeds sterker groeide mijn overtuiging dat duurzame verandering niet ontstaat doordat een professional onmisbaar wordt, maar doordat mensen opnieuw verbinding maken met hun eigen netwerk, mogelijkheden en veerkracht.

Gezien worden

Een periode die veel voor mij betekende was mijn werk bij De Klif, een woonvoorziening voor jongeren met een licht verstandelijke beperking.

Ik werkte daar als woonbegeleider.

Juist door die rol ontstond er ruimte voor spontaan contact. Ik hoefde niet voortdurend gesprekken af te vinken of zorgplannen te schrijven. Daardoor kon ik mensen ontmoeten zoals ze waren.

Ik kon observeren, aansluiten bij wat er speelde en mijn bevindingen teruggeven aan collega's.

Daar leerde ik een belangrijke les die mij nog steeds begeleidt:

Mensen veranderen niet doordat ze voortdurend worden aangestuurd. Mensen groeien wanneer ze zich werkelijk gezien voelen.

Voor mij begint begeleiden daarom met aandacht.

Dezelfde rode draad

Later werkte ik bij Actium Wonen als klantenservicemedewerker.

Op papier een heel andere functie.

In de praktijk draaide het opnieuw om mensen.

Luisteren. Overzicht houden. Samenwerken. Oplossingen vinden.

Ik ontdekte opnieuw dat het uiteindelijk niet de sector is die mij motiveert, maar de mens.

Of ik nu werk in de sport, de hulpverlening of de dienstverlening, steeds zoek ik naar dezelfde vraag:

Wat heeft iemand nodig om weer verder te kunnen?

Persoonlijke ontwikkeling

Naast mijn werk heb ik de afgelopen jaren bewust geïnvesteerd in mijn eigen ontwikkeling.

Trajecten als het Pad van de Mentor, De Kracht van het Onbewuste en de Reis naar je Roots hebben mijn mensbeeld verdiept.

Ze brachten mij opnieuw in contact met de natuur, met systemisch denken en met de vraag wat mensen werkelijk helpt om te groeien.

Niet als verzameling technieken.

Maar als verschillende manieren om naar dezelfde mens te kijken.

Ik ontdekte dat inzicht niet alleen ontstaat door naar de toekomst te kijken, maar ook door te begrijpen waar je vandaan komt. Juist daarin ligt vaak ruimte voor groei.

De rode draad

Wanneer ik terugkijk zie ik geen verzameling losse banen.

Ik zie één doorlopende ontwikkeling.

De sectoren veranderden.

Mijn functie veranderde.

Maar de vraag bleef steeds dezelfde:

Hoe help je mensen om weer in beweging te komen?

Ik geloof dat mensen groeien wanneer zij zich veilig voelen, gezien worden en verantwoordelijkheid kunnen nemen voor hun eigen ontwikkeling.

De rol van een begeleider is daarbij niet om het leven van iemand over te nemen, maar om ruimte te creëren waarin iemand zijn eigen kracht opnieuw kan ontdekken.

Waarom bas-is?

Dat is ook de reden waarom bas-is is ontstaan.

Terug naar de basis. Terug naar de kern.

Van daaruit ontstaat ruimte om verder te groeien.

Binnen het Leger des Heils hoorde ik ooit een uitspraak die mij is bijgebleven:

"Hulpverlening begint met schone luiers."

Die eenvoudige zin raakt voor mij de essentie.

Echte ontwikkeling begint niet bij ingewikkelde methodieken, maar bij aandacht voor wat op dat moment werkelijk nodig is.

Nog steeds onderweg

Deze website begon als een eigentijdse vertaling van mijn cv.

Inmiddels is het veel meer geworden.

Het is een plek waar mijn loopbaan, ervaringen, waarden en visie samenkomen. Een plek waar zichtbaar wordt wie ik ben, hoe ik werk en wat ik als professional te bieden heb.

Mijn verhaal is nog niet af.

Iedere stap heeft mij gevormd, maar vooral bevestigd in één overtuiging:

Mensen groeien wanneer zij zich gezien voelen.

Daar kan ik, op mijn eigen manier, aan blijven bijdragen